In gesprek met…

In gesprek met Karen van Bureau Werk op woensdag 28 september 2010.

Geboren in het Oosten van het land ongeveer 30 km van Enschede. Thans woonachtig in Noord-Holland.

Vooropleiding HBO MWD (Maatschappelijk Werk en Dienstverlening).
Sinds 4 jaar werkzaam bij Bureau Werk in de functie van re-integratiecoach.

———————————————-

Net koffie uit de automaat halend bij UWV Werkplein werd de deur opengegooid en het lachende gezicht van Karen kwam om de hoek kijken. We gingen naar de derde verdieping. Er werd gevraagd of we de lift of de trap zouden nemen. Het is immers wel de derde verdieping.

“Nee joh, we nemen gewoon de trap.” “Weet je het zeker? Zal ik iets van je overnemen.” “Ah wel nee, het gaat wel.” En daar gingen we dus, koffie in de ene hand en een map in de andere. Al pratend naar boven. Ik vroeg al of Karen altijd lopend gaat. Het antwoord luidde ‘ja’. ‘…Ze zal vast niet roken…’ En inderdaad een paar jaar geleden is de laatste sigaret uitgedrukt.

We namen plaats in een ruime kamer met veel glas, ontvangen door een warme droge lucht. Ik moet zeggen dat dat niet echt ideaal is na die trappen gelopen te hebben. Airco? “Nee, er is hier klimaatbeheersing, alleen het werkt niet altijd heel goed.” Dat zal dan wel een Surinaamse beheersing zijn. (Qua warmte.)

Je komt uit het Oosten van het land. Ik ken het daar heel goed. Er heerst alleen wel een hele andere mentaliteit dan hier. Kon je wel wennen?

Ja hoor. Hier in het Westen zijn de mensen veel directer, hetgeen ik wel als prettig ervaar. Op deze manier weet je precies wat iemand bedoelt. Het is duidelijk. In het Oosten worden dingen niet zo uitgesproken. Alles blijft meer hangen onder de oppervlakte.

Ik ben vanuit het Oosten naar Den Helder verhuisd.

Je werkt nu in Purmerend. Sinds wanneer ben je hier werkzaam en heb je een speciale vooropleiding gehad?

Ik heb een HBO opleiding gevolgd MWD (Maatschappelijk Werk en Dienstverlening) en werk sinds vier jaar bij Bureau Werk. In eerste instantie ben ik begonnen als casemanager. De functie van casemanager bestond uit ‘werk’ en ‘inkomen’. In principe was ik toen geen re-integratiecoach, maar meer degene die regie voerde en trajecten uitzette bij verschillende bureaus. Ik had in die functie heel veel klantencontact. Het verschil is dat ik nu, als re-integratiecoach, veel meer betrokken ben bij de mensen en het contact veel ‘dieper’ gaat. Je leert mensen echt kennen, en dan bedoel ik ‘de mens achter zijn/haar gezicht’. Vanuit dat contact is het ook makkelijker om iemand echt te helpen.

We werken bij Bureau Werk met een heel fijn team en ik heb het echt naar mijn zin. Iedereen is enorm betrokken bij de mensen waar wij contact mee hebben.

Wat is voor jou een uitdaging?

Privé of in de werksfeer?

In de werksfeer.

Oei, wat moeilijk om dat een, twee, drie te kunnen omschrijven. Ik denk toch wel ‘alle ballen hoog houden’. Er is zoveel contact met verschillende partijen. Gesprekken met kandidaten, scholen, werkgevers, opdrachtgevers, casemanager etc. Dat maakt het af en toe lastig om het allemaal bij te houden. Met lijstjes werken dat is voor mij de enige manier die werkt *grinnik*.

Het maken van een goede match tussen kandidaat en werkgever. Dat begint met een zoektocht naar drijfveren en motivatie van kandidaten. Het bij elkaar brengen van vraag en aanbod, dat is de uitdaging. Als het echter lukt en beiden zijn tevreden dan geeft dat enorm veel voldoening.

Met mensen werken, die bijvoorbeeld geen of weinig opleiding hebben genoten en dan samen zoeken naar eerder genoemde drijfveer en de mogelijkheden die er zijn qua opleidingen om het doel te bereiken. Waarbij het doel eigenlijk neerkomt op onafhankelijk worden.

Ik heb zelf een heel groot verantwoordelijkheidsgevoel en het gevaar bestaat erin dat ik, doordat ik zo graag personen begeleid in het proces, te veel taken op mij neem.

Dit is zo’n bekend verschijnsel (hihi) en dan ’s avonds laat nog achter de computer zitten, omdat je het beloofd hebt.

Ja, en ik wil mij ook nog houden aan mijn afspraken. (grijns)

Er was laatst iemand die geen vooropleiding had, geen oppas en ook nog nooit een sollicitatiebrief had geschreven. Ze ging solliciteren en belde mij later op. Wat denk je? Ze was aangenomen. Zo goed! Ze gaat er gewoon voor.

Het is ook wel voorgekomen dat de gesprekspartner de oorzaak van al het overkomen leed constant bij een ander legde. Ik probeer dan handelend vanuit mijn intuïtie de mens bewust te laten worden van het eigen gedrag en de effecten die dat kan hebben op zichzelf en een ander. Wanneer dan de slachtoffer rol plaats maakt voor initiatief in eigen hand nemen…fantastisch. Dit bewustwordingsproces mede in gang mogen zetten en volgen is heel mooi.

Is jouw verantwoordelijkheidsgevoel niet een valkuil voor jezelf?

Ik heb een sterk empathisch vermogen en zoals je al zei een heel groot verantwoordelijkheidsgevoel. Het is echter niet zo dat ik mij ook verantwoordelijk voel voor het gevoel / de stemming / de fase waar mijn gesprekspartner zich in bevindt.

Ik probeer vanuit mijn intuïtie te begeleiden naar het pad der onafhankelijkheid.

Dit geldt ook voor de privésfeer. Af en toe zijn er situaties, waar je geen ‘controle’ over hebt, die je graag anders ziet. Je kunt heel diep in de materie duiken en diverse oorzaken zoeken. Dit kan ook onrust gaan geven. Loslaten, vertrouwen op het leven en een positieve instelling. Mijn partner heeft net zoals ik het positieve in zich.

Het is allemaal bewustwording.

Hoe laat jij je weer op qua energie?

Ik vind het moeilijk om me op te laden qua energie. Ik gun mezelf daar niet genoeg tijd voor, veel te ongeduldig. Hoe vind je (en in dit geval ik) rust? Dat is een vraag die me bezighoudt. Als ik iets moet noemen dan zeg ik muziek en dansen. Ik vind het heerlijk om te dansen! Dat werkt bevrijdend en geeft energie. Lekker gek doen!

Had je als kind zijnde een droom, waarvan je nog steeds hoopt dat deze gerealiseerd wordt?

Pfff wat stel je een moeilijke vragen… Daar moet ik echt even over nadenken. Ik geloof dat ik niet echt een droom heb die nog niet uitgekomen is (verwend hè!). Ik voel me heel tevreden! Het gaat erom dat je plezier hebt in wat je doet. Er schiet me toch nog iets te binnen. Ik heb altijd wel een drang gehad naar zelfstandig ondernemerschap. Ik zou ooit een eigen bedrijf(je) willen starten. Wat ik ga doen? Dat weet ik nog niet, ik heb veel ideeën. Maar voorlopig zit ik heel goed bij Bureau Werk!

Waar heb jij hele mooie herinneringen aan? Dit kan een plek op de wereld zijn, een concert, een blik, een woord e.d.

Ik heb hele mooie herinneringen aan de geboorte van mijn kinderen. Ik vond het onbeschrijfelijk mooi om op die manier deel uit te maken van nieuw leven en ervoor te mogen zorgen.

Ken jij trouwens het boek van Eckart Tolle “De kracht van het NU”?

Wel van gehoord, maar zelf heb ik het niet. Ik heb wel het boek ”Een nieuwe aarde” van hem. Alleen heb ik de Engelse versie aangeschaft. Lekker handig, want Engels is niet mijn favoriete taal. Af en toe denk ik ‘wat is dat nu ook al weer?’, dat wordt dus een woordenboek erbij pakken. Het is dus wel leerzaam in tweeërlei opzichten.

Ik vind het zo mooi als hij de passage schrijft dat hij niet met zichzelf kan leven. Hij denkt dan ook: ’Ik kan niet leven met mijzelf…dus ik ben met meer dan één…’

Jeetje, weet jij hoe laat het is? Ik moet namelijk de kinderen zo ophalen.

De tijd vloog om.

In de ruimte waar het gesprek plaatsvond was geen klok te bekennen. Beiden hadden we ook geen horloge. Het mobieltje bood uitkomst. Het was tijd…We breiden gauw een eind aan het gesprek en gingen ieder zijn, of eigenlijk haar weegs.  Het grappige is dat zowel bij Karen als bij mij thuis eveneens de klok ontbreekt in de kamer. Heerlijk…alleen voor degenen die langskomen is het wel even wennen. En, voor sommige went het nooit. Maar ach wat zegt de tijd als het gezellig is en er verder geen afspraken zijn…We hebben immers allemaal onze eigen biologische klok altijd en overal bij ons.

Ik vond het een heel spontaan en open(hartig) gesprek met Karen, dat ongetwijfeld een vervolg zal krijgen.